ເຫດຜົນທາງວິສະວະກຳຂອງການອອກແບບທໍ່ລະບາຍນ້ຳຮູບຕົວ U, ຮູບຕົວ V ແລະຮູບຕົວທຣາເປໂຊອິດ

ຫຼັກການວິສະວະກຳພື້ນຖານທີ່ຄຸມຄອງການເລືອກຮູບແບບຮ່ອງ

ຮັດສີຂອງທາງນ້ຳ, ຄວາມຍາວຂອງເຂດທີ່ສຳຜັດນ້ຳ, ແລະ ປະສິດທິພາບການໄຫຼຜ່ານໃນສູດຂອງ Manning

ຕາມສູດຂອງ Manning, ວິທີການຂອງພວກເຮົາໃນການປັບຮູບຄູ່ນ້ຳທີ່ໃຊ້ລະບາຍນ້ຳຈະມີຜົນກະທົບຢ່າງຫຼາຍຕໍ່ປະສິດທິພາບຂອງການໄຫຼຜ່ານນ້ຳ. ປັດໄຈສຳຄັນສອງຢ່າງທີ່ມີອິດທິພົວໃນທີ່ນີ້ແມ່ນ ຮັດສະໝີທາງຊົນເຂື່ອນ (hydraulic radius) ເຊິ່ງເປັນການແບ່ງເຂດທີ່ນ້ຳໄຫຼດ້ວຍເຂດທີ່ຖືກນ້ຳສຳຜັດ (wetted area), ແລະ ສຳປະສິດທິຄວາມຂຸ່ນ (roughness coefficient). ຮູບຮ່າງທີ່ເປັນຮູບຄວາດ (trapezoidal) ມັກຈະໃຫ້ຮັດສະໝີທາງຊົນເຂື່ອນທີ່ດີກວ່າຮູບຮ່າງອື່ນໆ, ເຊິ່ງຈະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຕ້ານທາງ (friction) ແລະ ສາມາດເພີ່ມຄວາມຈຸຂອງການໄຫຼໄດ້ປະມານ 40% ເມື່ອທຽບກັບຄູ່ນ້ຳທີ່ເປັນຮູບ V ເຊິ່ງເຮັດດ້ວຍວັດສະດຸເດັກກັນເທົ່າກັນ ແລະ ຖືກສ້າງຢູ່ໃນຄວາມຊັນທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ແນວຄວາມຄິດພື້ນຖານຂອງການອອກແບບຄູ່ນ້ຳທີ່ດີນັ້ນງ່າຍດາຍພໍສົມຄວນ: ປະສານສາທານເພື່ອໃຫ້ນ້ຳໄຫຼໄດ້ຢ່າງເສຣີ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນເຂດທີ່ສຳຜັດກັບນ້ຳໃຫ້ໜ້ອຍທີ່ສຸດເພື່ອໃຫ້ສູນເສຍພະລັງງານໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆໆ......

ໄຫຼ່ເຄື່ອນຂອງຊັ້ນດິນ: ເປັນຫຍັງການແຈກຢາຍຄວາມໄວຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມຮູບພາບຂ້າມທີ່ເປັນຮູບ U, V ແລະ ຮູບຄວາດເທິງ

ວິທີການທີ່ຊັ້ນດິນຖືກເຄື່ອນຍ້າຍໄປມາ ມີຄວາມສຳພັນຢ່າງໃກ້ຊິດກັບຄວາມໄວຂອງການຫຼັ່ງຂອງນ້ຳຜ່ານຮູບຮ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງຄູ. ຍົກຕົວຢ່າງຄູທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຕົວ V. ຄູເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດໃຫ້ນ້ຳທັງໝົດລົ້ນໄປຕາມເສັ້ນທາງທີ່ຄັບແຄບເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ 'ທາລວີກ' (thalweg) ເຊິ່ງເປັນສ່ວນທີ່ເລິກທີ່ສຸດຂອງທ່າງນ້ຳ. ສິ່ງນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການຫຼັ່ງທີ່ມີຄວາມໄວສູງເຖິງ 2 ແມັດຕໍ່ວິນາທີ ໃນບາງຄັ້ງ. ຄວາມໄວນີ້ສາມາດພາເອົາອະນຸພາກທີ່ເລັກໆໄປໄດ້ ແຕ່ກໍຍັງເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາໃນເຂດທີ່ດິນມີຄວາມອ່ອນແອ ແລະ ງ່າຍຕໍ່ການຖືກເຊື່ອນ. ພັດທະນາໄປເຖິງຄູທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຕົວ Trapezoidal (ຄູຮູບສີ່ແຫຼມ). ຄູເຫຼົ່ານີ້ຈະແຈກການຫຼັ່ງຂອງນ້ຳອອກໄປຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ ເນື່ອງຈາກມີສ່ວນທີ່ກວ້າງທີ່ສຸດຢູ່ດ້ານລຸ່ມ ແລະ ມີດ້ານຂ້າງທີ່ເອີ້ງເຂົ້າຫາກັນ. ນ້ຳຈະຫຼັ່ງດ້ວຍຄວາມໄວປະມານ 0.6 ແມັດຕໍ່ວິນາທີ ເຖິງ 1.2 ແມັດຕໍ່ວິນາທີ ໃນບ່ອນນີ້ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ດິນທີ່ເປັນເຂົ້າ (silt) ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ລ່ອຍຕົວໄດ້ໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ບໍລິເວນຮິມຝັ່ງຖືກເຊື່ອນຫຼາຍເກີນໄປ. ຕໍ່ມາເປັນຄູທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຕົວ U ເຊິ່ງຢູ່ລະຫວ່າງສອງຮູບຮ່າງທີ່ກ່າວມາແລ້ວ. ສ່ວນທີ່ເປັນຮູບເຄື່ອງເປັນເສັ້ນປ້ອມທີ່ກ້ອງຂອງຄູເຫຼົ່ານີ້ ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການເກີດການຫຼຸນ (eddies) ທີ່ຮຸນແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນມຸມຕ່າງໆ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເສຍຫາຍຈາກການເຊື່ອນ (scour damage) ລົງໄດ້ປະມານ 30% ເມື່ອທຽບກັບຄູທີ່ມີມຸມແທງທີ່ແຖວກວ່າ. ເນື່ອງຈາກເຫດຜົນນີ້ ວິສະວະກອນມັກແນະນຳໃຫ້ໃຊ້ຄູທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຕົວ U ໃນເຂດທີ່ມີດິນທີ່ເປັນທราย ເນື່ອງຈາກຄູເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອ ຫຼື ປັບປຸງເລື້ອຍໆ.

ການອອກແບບຄູ່ມືທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຕົວ V : ການເພີ່ມປະສິດທິຜົນສຳລັບການຄວບຄຸມການເຊື່ອງເຖິງ ແລະ ການໄຫຼຂອງນ້ຳທີ່ມີຄວາມໄວສູງ

ເຫດຜົນໃນການນຳໃຊ້: ພື້ນທີ່ທີ່ມີຄວາມຊັນສູງ, ການຈັດສົ່ງນ້ຳຝົນໃນເຂດເມືອງ, ແລະ ດິນທີ່ມີຄວາມອ່ອນແອງງ່າຍຕໍ່ການເຊື່ອງເຖິງ

ຄູ່ມືທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຕົວ V ຈະເຮັດວຽກໄດ້ດີທີ່ສຸດໃນບ່ອນທີ່ມີນ້ຳໄຫຼໄວ ເຊິ່ງອາດຈະເກີດບັນຫາການເຊື່ອງເຖິງ. ສຳລັບເຂດທີ່ມີຄວາມຊັນຫຼາຍກວ່າ 5%, ລະບົບນ້ຳຝົນໃນເຂດເມືອງທີ່ຈັດການກັບນ້ຳຝົນທີ່ໄຫຼໄວຈາກທາງເທິງທີ່ປູດດ້ວຍອະສຟັດ ຫຼື ເບໂຕນ, ຫຼື ບ່ອນທີ່ມີດິນອ່ອນແອງເຊື່ອງເຖິງງ່າຍເຊັ່ນ: ດິນທີ່ປະກອບດ້ວຍທรายແລະດິນຮ່ວມ (sandy loam). ຮູບຮ່າງຂອງຄູ່ມືເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ນ້ຳໄຫຼໄວຂຶ້ນ ແລະ ຊ່ວຍປ້ອງກັນການເກີດການຢູ່ນິງຂອງດິນເຫຼື້ອມເມື່ອມີການໄຫຼຂອງນ້ຳໃນປະລິມານຫຼາຍ. ແຕ່ກໍມີບັນຫາໜຶ່ງ: ຖ້າຄວາມຊັນເກີນໄປ ຫຼື ມີການຫັນເອງຢ່າງຮຸນແຮງໂດຍບໍ່ມີການປ້ອງກັນທີ່ເໝາະສົມ, ມັກຈະເກີດບັນຫາການເຊື່ອງເຖິງຢ່າງຮຸນແຮງທີ່ທ້າຍຂອງຄູ່ມື ແລະ ມຸມຂອງຄູ່ມື. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ການປ້ອງກັນຄູ່ມືໃຫ້ແໜ້ນໆ ບໍ່ຄວນເຮັດເປັນຂັ້ນຕອນທີ່ເພີ່ມເຕີມໃນທ້າຍ, ແຕ່ຄວນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການອອກແບບເດີມເມື່ອອອກແບບຄູ່ມືທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຕົວ V ເພື່ອໃຫ້ມີປະສິດທິຜົນ ແລະ ອາຍຸການໃຊ້ງານທີ່ຍືນຍາວ.

ຍุດທະສາດການປັບສະຖຽນ: ຄຳແນະນຳການເລືອກຂະໜາດຫີນປູກ ແລະ ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ກັບການປູກພືດ

ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມທົນທານໂດຍບໍ່ເສຍເສຖີນຕໍ່ປະສິດທິຜົນຂອງການຫຼືນ, ວິສະວະກອນຈະເລືອກວິທີການປັບສະຖຽນທີ່ເໝາະສົມກັບຄວາມໄວທີ່ຄາດວ່າຈະເກີດຂຶ້ນ:

ການໃຊ້ຫີນເປັນສ່ວນປະກອບຂອງການປ້ອງກັນດິນ (Riprap) ມີປະສິດທິຜົນເພາະຫີນທີ່ມີແຈງຕື່ມນີ້ຈະຈັບກັນເຂົ້າໄປ ແລະ ຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມເຂັ້ມຂົ້ນຂອງກຳລັງທີ່ນ້ຳເຄື່ອນໄຫວສ້າງຂຶ້ນ. ຂະໜາດຂອງຫີນເຫຼົ່ານີ້ກໍບໍ່ໄດ້ຖືກເລືອກຢ່າງສຸ່ມສີ່ມເຊີນດ້ວຍ; ວິສະວະກອນຈະຄຳນວນອອກວ່າຕ້ອງການຫີນຂະໜາດໃດ ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມເຄັ່ນຄວາມທີ່ນ້ຳເຮັດຕໍ່ມັນ. ສຳລັບເຂດທີ່ນ້ຳເຄື່ອນໄຫວຊ້າ, ການປູກພືດເຊັ່ນ: ເຟີກັດ (switchgrass) ຫຼື ເຮັດຄານາຣີເກີ (reed canarygrass) ກໍເປັນທາງເລືອກທີ່ເໝາະສົມດ້ວຍ; ຮາກຂອງພືດເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍຈັບດິນໃຫ້ຢູ່ກັບທີ່ດີ, ແຕ່ຈະບໍ່ມີປະສິດທິຜົນຖ້າຄວາມໄວຂອງນ້ຳເກີນປະມານ 1.8 ແມັດຕີຕໍ່ວິນາທີ. ບາງບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ດີໄດ້ເລີ່ມນຳໃຊ້ວິທີການປະສົມປະສານກັນໃນໄລຍະຫຼາງນີ້. ການນຳໃຊ້ຜ້າ geotextile ຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມຂອງ riprap ໃນເງື່ອນໄຂດິນບາງປະເພດ ອັນທີ່ຈະຂະຫຍາຍຂອບເຂດການນຳໃຊ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ເສຍຄຸນສົມບັດການລົ້ນໄຫວທີ່ດີຂອງທ່າງນ້ຳຮູບຕົວ V ທີ່ມີຢູ່ຕາມທຳມະຊາດ.

ຮູບທາງທຣາເປໂຊີດອຍ (Trapezoidal) ແລະ ທ່າງນ້ຳຮູບ U : ການຮັກສາດຸນດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໂຄງສ້າງ ແລະ ການບໍາຮຸງຮັກສາໃນໄລຍະຍາວ

ການຕັດສິນໃຈທີ່ອີງໃສ່ຊັ້ນດິນພື້ນຖານ: ສະພາບດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນດ້ວຍດິນເຄື່ອງ (clay-rich) (ເໝາະສຳລັບຄວາມໝັ້ນຄົງ) ແລະ ສະພາບດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນດ້ວຍທราย (sandy) (ມີຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ການບໍາຮຸງຮັກສາ)

ປະກອບຂອງດິນມີບົດບາດໃຫຍ່ໃນການຕັດສິນໃຈຮູບຮ່າງຂອງແຄວ້ນທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດສຳລັບລະບົບການລະບາຍນ້ຳ. ເມື່ອຈັດການກັບດິນທີ່ອຸດົມສຳລັບດິນຊີ້ນດິນ (clay) ໂດຍທີ່ການຂະຫຍາຍຕัวເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມກົດດັນຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ໂຄງສ້າງ, ແຄວ້ນຮູບ U ມັກຈະຄົງທີ່ດີກວ່າຮູບຮ່າງອື່ນໆ. ຮູບຮ່າງເປັນເສັ້ນທີ່ລຽບເນື້ອງຂອງແຄວ້ນເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍແຈກຢາຍຈຸດທີ່ເກີດຄວາມເຄັ່ງຕຶງອອກໄປ ແທນທີ່ຈະສຸມເອົາທີ່ມຸມ, ສິ່ງນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຈະມີບັນຫາການຢຸບຕົວໜ້ອຍລົງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ເນື່ອງຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶງຫຼຸດລົງເມື່ອເນີນຕ່າງໆປະທັບກັນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ແຄວ້ນຮູບຄວາດ (trapezoidal) ࡒັງເດີມມັກຈະເກີດບັນຫາທີ່ສ່ວນຖານ ແລະ ມຸມຂອງມັນຫຼັງຈາກຜ່ານໄປຫຼາຍວົງຈອນທີ່ມີທັງໄລຍະເປີຍກັບໄລຍະແຫ້ງ, ເຮັດໃຫ້ເກີດການກັດເກື່ອນແບງຢ່າງໄວວ່າ ໂດຍເฉະສະເພາະໃນບໍລິເວນທີ່ເຮັດດ້ວຍດິນຊີ້ນດິນທີ່ຂະຫຍາຍຕົວໄດ້.

ເມື່ອຈັດການກັບສະພາບດິນທີ່ເປັນທราย, ຈຸດສຳຄັນຈະປ່ຽນຈາກການຕໍ່ສູ້ກັບບັນຫາດ້ານໂຄງສ້າງໄປເປັນການປ້ອງກັນການຂັບເຖິງ (erosion) ແລະ ຮັກສາການບໍາຮຸງຮັກສາໃຫ້ຢູ່ໃນເກນທີ່ຈັດການໄດ້. ລ້ອງນ້ຳຮູບຕົວ U ເຮັດວຽກໄດ້ດີໃນທີ່ນີ້ ເນື່ອງຈາກດ້ານຂ້າງທີ່ເລີຍລຽບຂອງມັນບໍ່ຈັບເອົາຊັ້ນດິນເຂົ້າໄປຫຼາຍ ເຮັດໃຫ້ຕ້ອງລ້າງເອົາຊັ້ນດິນອອກບໍ່ເລື້ອຍໆ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ລ້ອງນ້ຳຮູບຕົວທຣາເປໂຊີດອລ (trapezoidal) ຍັງຄົງເປັນທາງເລືອກທີ່ເໝາະສົມໃນບາງສະຖານະການ. ມັນເປັນທີ່ເປັນປະໂຫຍດເປັນພິເສດໃນເຂດທີ່ມີຫີນຫຼາຍ ຫຼື ພື້ນທີ່ແຫ້ງແລ້ງທີ່ມີປະລິມານຝົນຕໍ່າກວ່າ 600 ມີລີເມີຕຕີຕໍ່ປີ. ຮູບຮ່າງທີ່ງ່າຍດາຍຂອງມັນໝາຍຄວາມວ່າອຸປະກອນການກໍ່ສ້າງທົ່ວໄປສາມາດຈັດການໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ, ແລະ ການຊ່ວຍແກ້ໄຂບັນຫາໃນອະນາຄົດກໍບໍ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງເທົ່າໃດ. ວິສະວະກອນສ່ວນຫຼາຍຈະເລືອກອອກແບບລ້ອງນ້ຳຮູບຕົວ U ເມື່ອບັນຫາການຂັບເຖິງເປັນບັນຫາທີ່ສຳຄັນຫຼາຍ, ແຕ່ລ້ອງນ້ຳຮູບຕົວທຣາເປໂຊີດອລມັກຈະຖືກເລືອກໃຊ້ເມື່ອການກໍ່ສ້າງເກີດຄວາມຍາກລຳບາກ, ການເຂົ້າເຖິງດ້ວຍອຸປະກອນການກໍ່ສ້າງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍຂຶ້ນ, ຫຼື ເມື່ອການປະຢັດເງິນໃນໄລຍະຍາວກາຍເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນກວ່າການຮັບປະກັນປະສິດທິພາບສູງສຸດຂອງການໄຫຼຜ່ານຂອງນ້ຳ.

ບ່ອນຕັດສິນໃຈທີ່ເປັນປະໂຫຍດສຳລັບການອອກແບບລ້ອງນ້ຳ: ຈັກກະຍານທາງວິສະວະກຳ

ການເລືອກຮູບຮ່າງຂອງຄູ່ມືທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດຕ້ອງອີງໃສ່ການວິເຄາະທີ່ສຳພັດກັບບໍລິບົດ ລວມທັງດ້ານໄຮໂດຣລີກ, ດ້ານຈີໂທເຄນິກ, ແລະ ການຈັດການວົฏຈັກຊີວິດ. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂໍ້ມູນວິເຄາະສາມປະເພດ:

• ປະກອບຂອງດິນ , ອັນນີ້ກຳນົດຄວາມແຂງແຮງດ້ານໂຄງສ້າງ (ດິນເຫຼືອມ – ຮູບຮ່າງ U; ດິນທາງ – ຮູບຮ່າງ U ຫຼື ຮູບຄວາດເທິງຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມທົນທານຕໍ່ການບໍາລຸງຮັກສາ);
• ໄຮໂດໂລຈີຂອງເຂດນ້ຳ , ໂດຍເປັນພິເສດແມ່ນອັດຕາການໄຫຼເຂົ້າສູ່ຈຸດສູງສຸດ ແລະ ເວລາທີ່ນ້ຳໄຫຼເຂົ້າມາ, ອັນນີ້ກຳນົດໄດ້ເຖິງຂອບເຂດຄວາມໄວທີ່ຍອມຮັບໄດ້ ແລະ ຂອບເຂດການຂົນສົ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການທັບຖົມ;
• ຂໍ້ຈຳກັດດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ , ເຊັ່ນ: ຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ການເກີດການກັດເຊື່ອງ ຫຼື ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ກັບພືດ, ອັນນີ້ກຳນົດທາງເລືອກໃນການປ້ອງກັນການເກີດການກັດເຊື່ອງ ແລະ ຄວາມຍືນຍົງໃນໄລຍະຍາວ.

ເມື່ອເຮັດວຽກກັບສູດຂອງ Manning, ຢ່າພຽງແຕ່ຖືມັນເປັນບັນຫາຄະນິດສາດທີ່ແທ້ຈິງ. ໃຊ້ມັນເພື່ອວັດແທກຢ່າງແທ້ຈິງວ່າຮູບຮ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນມີຜົນຕໍ່ສິ່ງຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ຮັດສີຍາທີ່ໄຫຼ (hydraulic radius) ແລະ ຄວາມຍາວຂອງເຂດທີ່ສຳຜັດນ້ຳ (wetted perimeter), ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຮູບຮ່າງຂອງທ່າງນ້ຳກາຍເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາສາມາດວັດແທກໄດ້ເພື່ອປັບປຸງການໄຫຼຂອງນ້ຳ. ຂໍ້ມູນຈາກການສຳຫຼວດເຖິງປະສິດທິພາບຂອງລະບົບລະບາຍນ້ຳແຫ່ງຊາດໃນປີທີ່ຜ່ານມາ ແສດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ລະບົບຄູທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຮູບຄວາດ (trapezoidal ditches) ສາມາດຫຼຸດຜ່ອນການເກີດການຊ້ຳເຂົ້າຂອງດິນທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການອຸດຕັນໄດ້ປະມານ 40% ເມື່ອທຽບກັບຄູທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຮູບ U ໃນເຂດທີ່ມີດິນທราย. ນີ້ເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ການອອກແບບຮູບຄວາດເຫຼົ່ານີ້ເປັນທີ່ນິຍົມຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງເມື່ອການໄຫຼຂອງນ້ຳທີ່ບໍ່ມີສິ່ງເປື້ອນເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ພວກເຮົາຍັງພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ດີໃນຊີວິດຈິງທຸກວັນອີກດ້ວຍ: ການປູກຕົ້ນໄມ້ຕາມຄູທີ່ມີຮູບ V ສາມາດປະຢັດເງິນໄດ້ໃນໄລຍະຍາວ ໃນຂະນະທີ່ດ້ານຂອງຄູທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນຮູບຄວາດເຮັດໃຫ້ການລ້າງ ແລະ ການກວດສອບດ້ວຍເຄື່ອງຈັກເປັນໄປໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ. ທັງໝົດນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ວິສະວະກອນສາມາດນຳເອົາທິດສະດີທີ່ສັບສົນມາປະຍຸກໃຊ້ໃນສະຖານະການຈິງ, ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງປະສິດທິພາບຂອງການໄຫຼຂອງນ້ຳ, ຄວາມແຂງແຮງທີ່ໂຄງສ້າງຕ້ອງການ, ແລະ ການດຳເນີນງານຢ່າງຍືນຍົງໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ເງິນຫຼາຍເກີນໄປ.

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ເປັນຫຍັງຮູບຮ່າງຂອງຄູນຈຶ່ງສຳຄັນໃນລະບົບການລະບາຍນ້ຳ?

ຮູບຮ່າງຂອງຄູນມີຜົນຕໍ່ປະສິດທິພາບຂອງການໄຫຼຂອງນ້ຳ, ລົດຜົນກະທົບຈາກຄວາມຕ້ານທານ ແລະ ເພີ່ມຄວາມສາມາດໃນການໄຫຼ. ຮູບຮ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຊັ່ນ: ຮູບທາງຕີ່ນ (trapezoidal), ຮູບ U, ແລະ ຮູບ V ແມ່ນຖືກອອກແບບໃຫ້ເໝາະສົມຕາມປະກອບຂອງດິນ, ການຄວບຄຸມການກັດເຊື່ອງ, ແລະ ຄວາມຕ້ອງການໃນການບໍາລຸງຮັກສາ.

ຮູບຮ່າງຄູນໃດເໝາະສົມທີ່ສຸດສຳລັບເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການກັດເຊື່ອງ?

ຄູນຮູບ V ແມ່ນເໝາະສົມທີ່ສຸດສຳລັບນ້ຳທີ່ໄຫຼໄວໃນເຂດທີ່ມີຄວາມຊັນສູງ ຫຼື ເຂດທີ່ດິນມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການກັດເຊື່ອງ, ເນື່ອງຈາກມັນຊ່ວຍປ້ອງກັນການເກີດການທົ້ມເຕັມດ້ວຍດິນທີ່ເກີດຈາກການກັດເຊື່ອງ ແລະ ຄວບຄຸມການກັດເຊື່ອງໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ປະກອບຂອງດິນມີຜົນຕໍ່ການອອກແບບຄູນແນວໃດ?

ປະກອບຂອງດິນມີຜົນຕໍ່ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໂຄງສ້າງ. ສຳລັບດິນທີ່ມີເນື້ອດິນເປັນດິນຊີ, ຄູນຮູບ U ແມ່ນຖືກເລືອກໃຊ້ເພື່ອຄວາມໝັ້ນຄົງ. ໃນດິນທີ່ເປັນດິນທราย, ຄູນຮູບ U ຫຼື ຮູບທາງຕີ່ນ (trapezoidal) ຈະຖືກເລືອກໃຊ້ຕາມຄວາມຕ້ອງການດ້ານການບໍາລຸງຮັກສາ ແລະ ຄວາມກັງວົນຕໍ່ການກັດເຊື່ອງ.

ຍຸດທະສາດຫຼັກໃນການປ້ອງກັນຄວາມເສື່ອມໂຊມຂອງຄູນມີຫຍັງແດ່?

ຍຸດທະສາດການປ້ອງກັນຄວາມເສື່ອມໂຊມປະກອບດ້ວຍການໃຊ້ຫີນກ້ອນ (riprap) ສຳລັບເຂດທີ່ມີຄວາມໄວຂອງການໄຫຼສູງ, ແລະ ການປູກພືດ (vegetative lining) ສຳລັບເຂດທີ່ມີຄວາມໄວຂອງການໄຫຼຕ່ຳ ເພື່ອຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໂຄງສ້າງ ແລະ ປະສິດທິພາບຂອງຄູນ.